Hindistan’ın kurak kırsal bölgelerinde, mevsimsel yağışların gözenekli zemin sebebiyle kaybolmasını engellemek amacıyla vadi ve nehir yatakları binlerce ton kil serilerek yalıtıldı. Su sızdırmazlığını sağlayan bu geleneksel yöntem sayesinde yeraltı su seviyeleri yükselirken, daha önce kurak dönemlerde kuruyan içme ve tarım kuyularının susuz kalmasının önüne geçildi.
Bölgede yaşanan yoğun yağışlara rağmen gözenekli arazi yapısı, toplanan tatlı suların yüzeyde tutulamadan derine sızmasına yol açıyordu. Yağmurların ardından akarsu yataklarının hızla kuruması, yerleşimlerdeki kuyuların çekilmesine ve ekili arazilerin susuz kalmasına neden oldu. Süregelen krizi aşmak isteyen saha uzmanları ve bölge halkı, suyu havza sınırlarında tutabilmek için tabanda sızdırmaz bir tabaka kurma yoluna gitti.
Yürütülen çalışmalar kapsamında kuruyan ırmak tabanları, vadi çanakları ve doğal gölet çukurları tonlarca killi toprak taşınarak kaplandı. Sahaya serilen malzeme mekanik yöntemler ve iş makineleriyle sıkıştırılarak koruyucu bir bariyere dönüştürüldü. Kilin suyla temas ettiğinde şişerek geçirgenliği tümüyle ortadan kaldırma niteliği, toplanan yağmur sularının yüzeyde muhafaza edilmesini sağladı.
Oluşturulan yalıtım katmanı suyun hızla kaybolmasını önlerken çevre havzadaki yeraltı kaynaklarını dengeli biçimde besledi. Yeraltı su tablasının yükselmesi neticesinde, daha önce kurak mevsimde tamamen işlevsiz kalan kuyular yeniden kesintisiz su temin etmeye başladı. Yüksek bütçeli betonarme barajlara ihtiyaç duyulmadan hayata geçirilen model, benzer coğrafyalar için düşük maliyetli ve sürdürülebilir bir su tutma alternatifi sundu.
