Uluslararası araştırmacılar, Kenya’daki belirli incir türlerinin atmosferdeki karbondioksiti emerek toprak altında kireç taşına dönüştürdüğünü ve karbonu yüz binlerce yıl hapsedebildiğini tespit etti. Prag’daki Goldschmidt Jeokimya Konferansı’nda sunulan bulgular, oksalat-karbonat döngüsü sayesinde iklim kriziyle mücadelede kalıcı bir karbon depolama mekanizması sunuyor.
Oksalat-Karbonat Döngüsüyle Kalıcı Depolama
Ağaçlandırma projelerinde organik karbonun çürüme veya ölüm sonucu atmosfere geri karışma riski, incir ağaçlarının biyokimyasal yapısıyla engelleniyor. İsviçre, Avusturya, ABD ve Kenya’dan uzmanların yürüttüğü araştırma, sistemin işleyişini şu adımlarla açıklıyor:
Fotosentez sürecinde atmosferden emilen karbondioksit, ağaç bünyesinde kalsiyum oksalat kristallerine dönüştürülüyor.
Toprağa karışan dal ve yapraklar bakteri ile mantarlar tarafından parçalanarak oksalatı kireç taşına (kalsiyum karbonat) çeviriyor.
Katı jeolojik minerale dönüşen karbon, yüz binlerce sene toprakta kilitli kalıyor.
Zürih Üniversitesi’nden Dr. Mike Rowley, tarımsal ormancılık projelerinde bundan böyle hem organik hem de inorganik karbon depolayabilen türlerin seçilmesinin iklim mücadelesinde stratejik bir zorunluluk olduğunu vurguladı.
Afrika Meşesi ve Kutsal Metinlerdeki İncir Vurgusu
Benzer jeobiyolojik özellikler Batı ve Orta Afrika’nın tropik ormanlarındaki dev Iroko ağacında da görülüyor. Afrika Meşesi adıyla anılan bu ağaçlar, kök çevrelerinde kireç taşı biriktirerek hem asidik toprakların pH dengesini düzenliyor hem de tonlarca karbonu toprağa sabitliyor.
Detaylandırılan bu doğa mekanizması, kutsal metinlerdeki ifadelerle de örtüşüyor. Kur’an-ı Kerim’in Tin Suresi’nde incir ağacına dikkat çekiliyor:
“Yemin olsun incire ve zeytine…” (Tin Suresi, 1. Ayet)
